اثربخشی آموزش مهارتهای خودآموزی بر مشکلات دستخط دانشآموزان پسر دارای ناتوانی یادگیری ویژه با نوع نارسانویسی
نویسندگان
1 کارشناس ارشد روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی دانشگاه شیراز
2 *نویسنده مسئول: استادیار بخش آموزش کودکان استثنایی دانشگاه شیراز
doi
10.22054/jpe.2015.1645چکیده
پژوهش حاضر با هدف مطالعه اثربخشی آموزش مهارتهای خودآموزی بر مشکلات دستخط دانشآموزان پسر دارای ناتوانی یادگیری ویژه با نوع نارسانویسی انجام شد. روش پژوهش آزمایشی با طرح پیشآزمون -پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل همه دانشآموزان پسر دارای ناتوانی یادگیری ویژه با نوع نارسانویسی پایههای دوم تا ششم ابتدایی مدارس عادی شهرستان خرامه در سال تحصیلی 94-1393 بودند که از بین آنها نمونهای به حجم 32 نفر به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه کنترل و آزمایش جاگماری شدند، به طوری که هر گروه 16 نفر بودند. از هر دو گروه پیشآزمون به عمل آمد و گروه آزمایش مداخله آموزش مهارتهای خودآموزی (مایکنبام و گودمن، 1971) را در 15 جلسه دریافت کردند در حالی که گروه کنترل این مداخله را دریافت نکردند و در پایان برای هر دو گروه پسآزمون اجرا شد. برای سنجش مشکلات دستخط از سیاهه محققساخته مشکلات دستخط(کشاورزی، 1394) استفاده شد. دادهها با استفاده از روش آماری تحلیل کوواریانس تکمتغیره و تحلیل کوواریانس چندمتغیره تحلیل شد. نتایج نشان داد که آموزش مهارتهای خودآموزی بر بهبود مشکلات دستخط و خردهمؤلفههای آن(خطاهای دستخط و خطاهای وضعیت بدن هنگام نوشتن) تأثیر معنیدار داشته است (01/0>p). بنابراین اجرای مداخله آموزش مهارتهای خودآموزی در بهبود مشکلات دستخط دانشآموزان دارای ناتوانی یادگیری ویژه با نوع نارسانویسی مؤثر است.