گاهنگاری و روند تداوم استقرار شهر جندیشاپور با تکیه بر شواهد باستانشناختی
نویسندگان
1 استادیار گروه باستانشناسی دانشگاه محقق اردبیلی
2 دانشیار گروه باستانشناسی دانشگاه محقق اردبیلی
3 دانشیار گروه باستانشناسی، دانشگاه تهران
4 دانشجوی دکتری باستانشناسی دوره تاریخی، دانشگاه محقق اردبیلی
doi
10.22059/jarcs.2018.211719.142309چکیده
تلاش پادشاهان ساسانی در احداث شهرها به اندازهای درخشان بود که بهنام هر یک از آنها یک یا چند شهر به ثبت رسیده است. چنانکه از منابع تاریخی برمیآید، جندیشاپور یکی از شهرهای مشهور شاپور اول در خوزستان است که همانند بیشاپور با پلان مستطیلیشکل ساخته شده بود و همانند بیشاپور، از یکطرف به رودخانهی سیاه منصور محدود بود. لیکن در اینجا قلعه و دژی وجود نداشته تا از شهر حفاظت کند. باوجود کثرت مکتوبات تاریخی درخصوص این شهر عصر ساسانیان اطلاعات اندکی دربارهی تاریخ دقیق احداث و روند تداوم استقرار آن در دست است. همچنین سازمان اجتماعی ساکنان شهر و عملکرد محلههای آن در هالهای از ابهام قرار دارد. بهمنظور رفع ابهاماتی از ایندست، مطالعات باستانشناسانه نگارندگان با نقشهبرداری و تهیه عکس هوایی از این شهر و سپس بررسی سامانمند باستانشناختی در آن به انجام رسید و درمجموع چهل و یک تپه باستانی شناسایی و ثبت شد. هدف پژوهش حاضر شناخت دورههای استقراری و چگونگی روند تداوم شهر تا دورههای اسلامی بود. نتایج گونهشناختی، مطالعهی تطبیقی یافتههای سطحی، گاهنگاری و شناخت دورههای استقراری این شهر را در پی داشت و روشن ساخت که استقرار در آن تا قرون متأخر اسلامی تداوم داشته است.