برهمکنش انسان و محیط: تحلیل فضایی- محیطی محوطههای دورهی نوسنگی تا عصر مفرغ بخش لاران، استان چهارمحال و بختیاری
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای باستانشناسی دانشگاه سیستان و بلوچستان
2 دانشیار گروه جغرافیا دانشگاه سیستان و بلوچستان
3 دانشیار گروه باستانشناسی دانشگاه سیستان و بلوچستان.
4 استادیار گروه باستانشناسی دانشگاه سیستان و بلوچستان
doi
10.22059/jarcs.2017.137361.142235چکیده
بخش لاران در ارتفاعات زاگرس، در منطقهی بختیاری شامل حوزهی آبخیز رودخانههای زایندهرود و کارون است و شاید جز معدود مناطقی از کشور باشد که تاکنون فعالیتهای عمده باستانشناختی در آن به انجام نرسیده است. با توجه به موقعیت جغرافیایی و قابلیتهای زیستمحیطی منطقه، ضروری است که بدانیم کدام عوامل محیطی در ایجاد، تداوم و یا متروکشدن محوطهها تأثیر داشته و نحوهی برخورد انسان با محیط خود در انتخاب شیوهی زندگی چگونه بوده است؟ این پژوهش با روش توصیفی- تحلیلی انجام گرفته و برای تحلیل و طبقهبندی دادهها از نرمافزار GIS و نرمافزار SPSS استفاده شد. با بررسی عوامل محیطی مشخص شد که وجود مرتع و منابع فصلی آب بیشترین تأثیر را بر ایجاد و تداوم محوطهها داشتهاند. با استفاده از تحلیل خوشهای چهار خوشه بهدست آمد و مشخص شد این محوطهها در زمره استقرارهای موقت هستند که دارای اقتصاد معیشتی دامداری و کشاورزی محدود هستند.