مدیریتشهریمشارکتی و عدالتشهری (نگاهی تلفیقگرا، بین رشتهی و تطبیقی به مدیریتشهریمشارکتی و تاثیر آن در کیفیتزندگیشهری به عنوان شاخص جامع عدالتشهری در شهر تهران)
نویسندگان
1 گروه علوم اجتماعی، دانشکده علوم انسانی، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 جامعه شناسی فرهنگی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
3 گروه علوم اجتماعی، دانشکده علوم اجتماعی، ارتباطات و رسانه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران، ایران(نویسنده مسئول)
doi
10.22034/scm.2024.201952چکیده
در زیست شهرامروزین ، دسترسی برابر به فرصتهایزندگی، معیاری روشن از عدالتشهری است که در کیفیتزندگیشهری نمود مییابد. با سنجش تحقّق میزان حقبه/ از شهر که در کیفیتزندگیشهری جاری است، میتوان عدالتشهری را بررسی نمود. ازطرفدیگر، کیفیتزندگیشهری، سازهی پیچیده، چندبعدی است که بر پایههای استوار حکمرانی خوب و مدیریتشهری کارآمد و مشارکتمحور در شهری با توسعهمتوازن بنا میشود. پژوهشی که بخشی از یافته های آن در مقاله حاضر تدوین و گزارش میشود، با بهرهمندی از روشهای آمیخته و با حمایت نظام نظری تلفیقی در قلمرو شهری مناطق 10 و 17 شهرداری تهران با شیوه نمونه گیری G. power بر روی 400واحد نمونه/ خانوارشهری و با ابزار گردآوری پرسشنامه پژوهشگرساخته که میزان روایی آن با آزمون آلفا کرنباخ حدود 94 درصد است، انجام یافته است. فرهنگفقرشهری، فقرفضایشهری، آسیبهایشهری در این مناطق محسوس و در عین حال متفاوت و متمایز است. عامل پیآمدی کیفیتزندگیشهری، ترجمان زنجیرهی از عاملهای محصول مدیریت کارآمد و مشارکتمحور و توسعه نامتوازن شهر تهران است. ازاینروی، آزمون مدل تجربی پژوهش نشان میدهد، برساخت سازه کیفیتزندگیشهری محلههای مناطق مزبور از عاملهای؛ زمینهای مدیریتشهریمشارکتی 46، مداخلهی فرهنگفقرشهری 26 و میانجی فقرفضایشهری 14 درصد تاثیر پذیرفته است. درکل عاملهای مزبوربهصور مستقیم/ غیرمستقیم کیفیتزندگیشهری را 85 درصد تبیین میکنند
