تحلیل مولفه های کاربردی دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران درهند
نویسندگان
1 دانشجوی گروه علوم سیاسی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 استادیارگروه علوم سیاسی و روابط بین الملل،واحد تهران جنوب،دانشگاه آزاد اسلامی،تهران،ایران (نویسنده مسئول)
3 دانشیار گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، واحد تهران جنوب،دانشگاه آزاد اسلامی،تهران،ایران
doi
10.22111/jsr.2023.45881.2361چکیده
دیپلماسی فرهنگی آن بخشی از دیپلماسی است که پیگیر توسعۀ مناسبات بینالمللی و بینالدولی از دریچۀ فرهنگ، هنر و مؤلفههای تمدنساز است. جمهوری اسلامی ایران با دارا بودن مؤلفههای فرهنگی، تمدنی، دینی و اشتراکات فراوان قادر به نقشآفرینی فعالتر در حوزۀ دیپلماسی فرهنگی در هند است. در این پژوهش کاربردی سعی میشود با استفاده از مهمترین آثار و منابع کتابخانهای دردسترس به روش توصیفی-تحلیلی بهدنبال پاسخ به این پرسش باشد که مؤلفههای کاربردی دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در هند کدام است؟ فرضیۀ این پژوهش عبارت از این است که مؤلفههای دینی-ارزشی، فرهنگی-هنری و تمدنی-هنجاری میتواند با توجه به روابط فرهنگی و تمدنی چندهزارساله، وجود جامعۀ گستردۀ مسلمان، حضور هشتصدسالۀ زبان و ادبیات فارسی و شخصیتهای فرهنگی و ادبی مشترک، به ارتقای قدرت نرم و دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران کمک شایانی کنند؛ بنابراین پژوهش حاضر از منظر نظریۀ سازهانگاری به تحلیل موضوع خواهد پرداخت.
