استقرارهای پیش از تاریخ دشت لوت، جنوب شرق ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری باستان شناسی دانشگاه تهران
2 دانشگاه تهران
3 دانشیار گروه باستانشناسی دانشگاه تهران
doi
10.22059/jarcs.2017.61722چکیده
دوازده فصل کاوشهای باستانشناختی در محوطۀ شهداد، اهمیت حاشیۀ غربی بیابان لوت واقع در جنوب شرق ایران را به لحاظ باستانشناختی افزونتر کرده است. در سال 1390 دشت لوت بررسی باستانشناختی شد، حاصل آن شناسایی 87 محوطۀ باستانی از هزارۀ پنجم پ.م تا دورۀ اسلامی بوده است. مقالۀ پیشرو به زیستگاههای پیش از تاریخ دشت لوت میپردازد که متعلق به هزارههای پنجم تا دوم پ.م هستند. به علت قرار گرفتن منطقۀ مورد مطالعه در مجاورت بیابان لوت، الگوی استقراری پیشازتاریخ دشت لوت تحتتأثیر منظرگاه بیابانی (Desert Landscape) پیرامونش بوده است. برهمکنشهای انسان با محیط در منظرگاه بیابانی دشت لوت، شگلگیری یک منظرگاه فرهنگی متمایز منطقهای را بهدنبال داشته است. واقعیتی که در الگوی پراکنش استقرارها، الگوی توسعۀ آنها و نوع محوطهها دیده میشود. نوشتار حاضر، به روندهای استقراری دشت لوت و همچنین برهمکنشهای منظرگاههای طبیعی و فرهنگی منطقه در دورۀ مسسنگی و عصر مفرغ میپردازد.