بررسی شواهد باستانشناختی دورۀ ایلام میانه در حوضۀ کارون علیا
نویسندگان
1 دانشیار گروه باستانشناسی دانشگاه بوعلی سینا، همدان
2 دانشجوی دکتری باستانشناسی دانشگاه بوعلی سینا
3 استاد گروه باستانشناسی دانشگاه بوعلی سینا همدان
doi
10.22059/jarcs.2017.61773چکیده
شواهد باستانشناختی، جایگاه ساکنین کوهپایههای زاگرس را در تحولات دوران ایلام تأیید کرده است. اما اطلاعات منسجمی از کمیّت و کیفیت آثار این دوره در بخشهای داخلی ارتفاعات زاگرس و بهخصوص در سرشاخههای رود کارون در دست نیست. جدیدترین بررسیها و کاوشهای باستانشناختی حاکی از وجود شواهد قابلتوجهی از دوران ایلام میانه یا یکی از شکوفاترین مقاطع تاریخ ایلام در این مناطق است. بررسیهای میدانی، بازنگری و جمعبندی نتایج مطالعات جدید جایگاه منطقۀ کارون علیا را در قلمرو امپراطوری ایلام بهطور مستندی آشکار مینماید. کشف تپهها ومحوطههای باستانی، آثارمعماری، تدفینها،کتیبههای میخی و اشیاء سفالین ایلامی در این منطقۀ مرتفع و صعبالعبور، دریچههای تازهای بر روی ایلامشناسان گشوده است. بررسی این مدارک نشان میدهد که این مناطق برخلاف نتیجهگیریهای پیشین، نه در حاشیۀ قلمرو ایلام، بلکه در بطن معادلات سیاسی و اجتماعی جنوب غرب ایران در هزارۀ دوم قبل از میلاد قرار داشتهاند.