باستانشناسی فضایی؛ رویکردی علمی در مطالعه و تحلیل آثار معماری، فضاهای شهری و بافتهای کهن
نویسندگان
1 دانشیار باستان شناسی دانشگاه تهران
2 استادیار گروه باستانشناسی دانشگاه شهرکرد.
doi
10.22059/jarcs.2015.57750چکیده
دو دهۀ گذشته با ظهور رهیافتهای جدید متعددی در علم باستانشناسی توأم بود. باستانشناسی جدید که در ارتباط عمیق بینرشتهای ماهیت مییابد، با بهرهگیری از شاخههای علوم مختلف گرایشهایی را به وجود آورد که از جملة آنها به «باستانشناسی فضاها» میتوان اشاره کرد. این رویکرد علمی، بازیافت اطلاعات تمدنهای کهن از طریق مطالعۀ ساختارهای معماری و فضاهای استقراری و شبکههای مؤثر درونسایتی و برونسایتی پیرامون آنهاست. از آنجایی که این علم با بهرهگیری از علوم متعدد در سطوح مختلف فضاهای معماری و بافتهای کهن ادوار مختلف را مطالعه میکند، میتواند به طور گسترده مورد استفادة متخصصان پیش از تاریخ تا قرون معاصر قرارگیرد. در نوشتار حاضر تلاش شده است تا ضمن تشریح پیشینه و مبانی نظری این رویکرد و تبیین سطوح و روشهای آن، به این پرسش پاسخ گفته شود که از باستانشناسی فضاها چگونه میتوان در مطالعه و تحلیل فضاهای معماری، استقرارگاهها و بافت کهن شهرها استفاده کرد.