فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

پژوهش حاضر با هدف تعیین و مقایسه­ی اثربخشی توان‌بخشیشناختی رایانه­یار با داروی روان محرک در بهبود کارکرد بازداری پاسخ و توجه پایدارکودکان با اختلال نارسایی توجه- بیش‌فعالی انجام شد. روش پژوهش شبه آزمایشی و باطرحپیش‌آزمون- پس‌آزمون- پیگیری با دو گروه آزمایشی است. 23 کودک با اختلالنارسایی توجه- بیش‌فعالی به شیوه نمونه­گیری در دسترس و بر طبق ملاک­های ورود وخروج انتخاب و بر اساس شدت اختلال همتا شده و به طور تصادفی به دو گروه دارو روانمحرک (11 نفر) و توان‌بخشی شناختی رایانه­یار (12 نفر) انتساب یافتند. ابزارهایپژوهش شامل آزمون عملکرد پیوسته، پرسش‌نامه (SNAP-IV)، فرمکوتاه آزمون هوش تجدید نظر شده کودکان وکسلر و پرسش‌نامه نشانه های مرضیکودکان بود. برای تحلیل داده­ها از آزمون تحلیل ورایانس چندمتغیری اندازه­گیری مکرر، تحلیل واریانس آمیخته و آزمون­های متعاقب آن استفاده شد.توان‌بخشی شناختی رایانه­یار منجر به تغییرات موثر و ماندگاری در عملکردآزمودنی­ها در بازداری پاسخ و توجه پایدار شد. افزون بر این، با وجود بیشتر وماندگارتر بودن تغییرات حاصل شده در گروه توان‌بخشی شناختی رایانه­یار نسبت بهگروه داروی روان محرک، این تغییرات به لحاظ آماری معنادار نشد. به طورکلی هر دو درمان در بهبود کارکرد اجرایی بازداری پاسخ و توجه پایدار موثر می­باشند،در نتیجه توان‌بخشی شناختی رایانه­یار را می­توان به عنوان جایگزین داروی روانمحرک به‌کار برد