اهلیسازی کاپراهیرکس در زاگرس مرکزی ایران مطالعۀ ژنتیک- باستانشناختی ژنوم میتوکندری بقایای بزسانان محوطۀ نوسنگی بدون سفال چیاسبز شرقی، استان لرستان
نویسندگان
1 دانش آموختۀ کارشناسی ارشد باستانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز
2 استادیار گروه باستانشناسی دانشگاه هنر اصفهان
3 دانشیار گروه ژنتیک پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس
doi
10.22059/jarcs.2015.56674چکیده
با توجه به شواهد جانور- باستانشناسی، زاگرس مرکزی ایران همواره یکی از مناطق ابتدایی و مهم اهلیسازی گونههای مختلف جانوری، به عنوان یک مرکز مستقل اهلیسازی بوده است. کاپرا هیرکس یکی از نخستین گونههایی بوده که به نظر میرسد در حدود 10 هزار و 500 سال قبل، مراحل ابتدایی اهلیسازی را در زاگرس ایران گذرانده و از آن زمان نقش مهمی در اقتصاد معیشتی انسان ایفا کرده است. پیشرفت چشمگیر علم ژنتیک افقهای جدیدی از پیدایش خاستگاه و فرآیند اهلیسازی این گونه در جنوب غرب آسیا نمایان کرده است. هدف از این مطالعه استخراج دقیق DNA باستانی از نمونة استخوانهای بز نوسنگی و بررسی ناحیۀ فوق متغیر ژنوم میتوکندری(HVS) از طریق تکنیک PCR بوده است؛ بنابراین، هدف اصلی این پژوهش، شناخت هاپلوتیپهای نوسنگی و مقایسۀ آنها با هاپلوتیپهای استاندارد امروزی از طریق رسم درخت فیلوژنی است.