برنامه ریزی و طراحی پارک های علم و فناوری با تاکید بر مزیت های منطقه ای؛ نمونه موردی استان مازندران
نویسندگان
1
2
doi
چکیده
در روند سیاستگذاری و برنامهریزی علم و فناوری کشور، ایجاد و توسعه فضاهایی نظیر پارکهای علموفناوری که بتواند در سطح ملی و منطقهای باعث تسریع در رشد و سپس توسعهپایدار مناطق گردد بسیار ضروری است. اقدامات نظری و عملی در سیاستهای نوین برنامه ریزی کشور، ضرورت ایجاد پارکهای علموفناوری مبتنی بر بنیانهای مناطق با هدف دستیابی به توسعهپایدار را مورد تأکید قرار میدهد، لیکن برای وصول به این اهداف، تاکنون معیارها و اصول برنامهریزی و طراحی، تدوین نشدهاند. در این پژوهش کاربردی، با توجه به ویژگیهای منحصربهفرد و مزیتهای استان مازندران (نمونه مورد بررسی) که بر بستر اقتصاد طبیعتبنیان استوار است، اصول برنامهریزی و طراحی متفاوتی برای تدارک و اجرای پارکهای علموفناوری در قیاس با سایر نقاط کشور و جهان صورت گرفته و تلاش شده است تا الگویی مناسب برای شرایط مشابه ارایه گردد. از طریق شناخت مفاهیم مرتبط با موضوع توسعه منطقهای و چگونگی تعیین مزیتهای منطقهای مبتنی بر روشهای علمی و ویژگیهای مزیتی، اصول برنامهریزی و طراحی در قالب تدوین بیانیه چشمانداز و فرآیند گردش کامل تولید در پارکها تدوین شدهاند. در جمعبندی مشخص شده که برای برنامهریزی پارکهای علموفناوری، با توجه به متغیرهای اجتماعی، اقتصادی، زمانی و بویژه محیطی و فضایی مناطق مختلف، میتوان راهبردهای برنامهریزی و طراحی متفاوتی را ارایه نمود، به ویژه اگر اقتصاد مناطق، «طبیعتبنیان» باشد. راهبردهای ارایه شده در پنج عرصه اقتصادی، مدیریتی، محیطی– کالبدی، اجتماعی– فرهنگی و دانش و فناوری دستهبندی شده و 65 هدف راهبردی در عرصه های مذکور ارایه شده اند.
