رتبه بندی نواحی شهر ساری از نظر میزان برخورداری از شاخص های زیست پذیری
نویسندگان
1 استاد گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
2 دانشجوی دکتری رشته جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
3 دانشیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jhgr.2021.320615.1008284چکیده
ززیست پذیری، اساساً از اواخر قرن بیستم موردتوجه قرارگرفته است، زیرا فضاهای شهری دچار مسائلی چون کیفیت پایین محیط، آلودگی صوتی و هوا و... شده بودند. هدف این پژوهش رتبهبندی نواحی شهر ساری ازنظر میزان برخورداری از شاخصهای زیست پذیری شهری است. پژوهش حاضر ازنظر هدف کاربردی و ازنظر روش توصیفی – تحلیلی میباشد. برای جمعآوری دادهها در این تحقیق، از دو روش اسنادی و میدانی و استفاده از پرسشنامه بهره گرفتهشده است. که با منطق نمونهگیری گلوله برفی در میان 20 نفر از متخصصان برنامهریزی شهری انجامگرفته است و مؤلفههای سه شاخص اجتماعی، زیستمحیطی و اقتصادی در این راستا به کار گرفته شدند. برای رتبهبندی از روش تصمیمگیری چند معیاره تاپسیس بهره گرفته شد. یافتههای پژوهش نشان داد که. به این صورت که وضعیت 5 ناحیه برخوردار و محسوب شده و سطح زیست پذیری در آنها در حد متوسط قرار داشت؛ نواحی 2-1، 5-3، 1-3، 5-2 و 2-3. نظر به نقشه ارائهشده این نواحی در مناطق حاشیه شمالی و جنوبی شهر قرار دارند و شهروندان از رضایت بالای خود را در مورد زیست پذیری ابراز داشتهاند. از طرفی 3 ناحیه در دست نواحی محروم قرار داشتند؛ نواحی 4-3، 7-1 و 4-2 در مورد سایر نواحی نیز ضریب اولویت کسبشده بهگونهای بود که میتوان آنها را در دسته نیمه برخوردار جای داد. در کل میتوان نتیجه گرفت که 17 ناحیه از 20 ناحیه در وضعیت مطلوبی از زیست پذیری قرار دارند که این امر نشان از وضعیت متوسط زیست پذیری در شهر ساری حکایت دارد. در کل میتوان گفت که نواحی مرکزی شهر ساری با توجه به کیفیت کم فضای سبز، بافت فرسوده، تراکم جمعیت و... ازلحاظ کیفیت زیست پذیری در وضعیت نامطلوبی قرار دارند و نیاز به توجه بیشتری دارند.