تحلیل مولفه های ارتقاء کیفیت فضاهای شهری برای کودکان با رویکرد حق به شهر (مطالعه موردی: منطقه 12 کلان شهر تهران)
نویسندگان
1 استاد گروه شهرسازی، دانشکده عمران، هنر و معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 دانشجوی دکترای شهرسازی، دانشکده عمران، هنر و معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دانشیار گروه شهرسازی، دانشکده عمران، هنر و معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22059/jhgr.2021.318033.1008245چکیده
مفهوم حق به شهر، در جستوجوی حفاظت از تمام ساکنان شهری و بخصوص گروههای آسیبپذیر است. ازجمله مصداقهای این گروهها عبارتاند از: زنان، سالمندان، معلولین، کودکان و غیره. پژوهش حاضر ازلحاظ هدف کاربردی و ازنظر روش، توصیفی-تحلیلی است. جامعه آماری شامل منطقه 12 کلانشهر تهران در سال 1399 است. بهمنظور برآورد حجم نمونه از نرمافزار SPSS Sample Power استفاده گردید، حجم نمونه آماری پژوهش برای این منطقه 120 نفر برآورد شده، شیوه نمونهگیری، خوشهای چندمرحلهای و از آماره T برای تحلیل دادهها استفادهشده است. بر اساس یافتههای پژوهش، میانگین ابعاد شروع زندگی، حفاظت در برابر خطر، استاندارد زندگی، کالبدی و فرهنگی در منطقه 12 پایینتر از حد متوسط (3) میباشند. بنابراین این منطقه در وضعیت مناسبی قرار ندارد. مقدار بعد آموزش و دانش (3/83)، بالاتر از حد میانگین و وضعیت منطقه ازلحاظ این بعد مناسب است. بر مبنای آماره T، ابعاد آموزش و دانش (3/01) و کالبدی (4/824) وضعیت مناسبی دارند. مؤلفههای شروع خوب زندگی (2/10-)، حفاظت در برابر خطر (2/42-)، استاندارد زندگی (2/62) و فرهنگی (2/12) وضعیت نامناسبی دارند. بر اساس نتایج آماره T، وضعیت مؤلفههای حق اوقات فراغت و فعالیت (3/65)، حق آموزش (4/04)، حق ارتباط (3/03)، امکانات و زیرساختها (22/5) و فضای سبز (4/47)، حق شروع زندگی سالم (3/01-)، حق آب سالم و بهداشت (03/0-)، حق آمادگی اضطراری (0/50)، حق ایمنی (3/43-)، مراقبتهای خاص (2/87)، حق دسترسی به اطلاعات (85/1-)، حق عدالت اجتماعی (1/27)، حق کیفیت زندگی (2/48)، حق به محیطزیست (1/35) و حق تحرک (2/92) وضعیت مناسبی دارند.