نقش راههای مَکران در مناسبات ایران و هند در سدههای نخست اسلامی
نویسندگان
1 استادیار گروه تاریخ دانشگاه ولایت ایرانشهر
doi
10.22111/jsr.2020.5560چکیده
سرزمین مکران در جنوب شرق ایران با وجود شرایط اقلیمی و طبیعی تقریبا نامساعد، در سدههای نخست اسلامی از موقعیت جغرافیایی ویژهای برخوردار بود. دسترسی به آبهای آزاد و به خصوص واقع شدن بین دو حوزه تمدنی ایران و هند، اهمیت فوقالعادهای به این سرزمین بخشیده بود. جغرافیای طبیعی تقریبا نامساعد در کنار موقعیت جغرافیایی حساس و چگونگی ایفای نقش موقعیت جغرافیایی این سرزمین در زمینه رونق و توسعه راههای دریایی و زمینی سؤال برانگیز است. مهمترین سوال نوشته حاضر این است که با وجود شرایط این چنینی، راههای مکران چگونه در زمینه ارتباطات تمدنی ایران و هند ایفای نقش مینمود؟ با توجه به تمهیدات نظامی، امنیتی، ترابری و غیره که در سدههای نخست اسلامی بکار گرفته شد، علیرغم موانع طبیعی و حتی انسانی، راهها و جادههای مواصلاتی مکران رونق بسزایی پیدا کرد و نقشی عمده در مناسبات ایران و هند در آن زمان ایفا مینمود. هدف این نوشتار تبیین اهمیت کاربردی راههای مکران در روابط و مناسبات ایران و هند در سدههای نخست اسلامی است. تحقیق مورد نظر به شیوه توصیفی- تحلیلی با استفاده از منابع کتابخانهای و تا حدودی مشاهدات میدانی انجام گرفته است.
