یارانههای زیستمحیطی؛ رهیافتی جهت کنترل گازهای گلخانهای و آلاینده در بخشهای اقتصادی ایران (مطالعه موردی: بخش کشاورزی)
نویسندگان
1
2
3
doi
10.30490/aead.2015.58997چکیده
فعالیت اقتصادی را میتوان به عنوان فرایندی از تغییر شکل مواد و انرژی به شمار آورد. ازآنجا که مواد و انرژی را نمیتوان در مفهوم مطلق آن از بین برد، بنابراین، آنها مجدداً به شکل ضایعات ظهور مییابند و در نهایت به محیطزیست باز میگردند. میزان تخریب محیط زیست به کمک شاخصهای اقتصادی و آگاهی از میزان پرداختهای اجتماعی قابل سنجش است. در این مطالعه، با بهکارگیری مفهوم هزینه نهایی کنترل ستاندههای نامطلوب در فعالیتهای اقتصادی، از تابع مسافت نهاده بهمنظور برآورد قیمت سایهای گازهای گلخانهای و آلاینده بخش کشاورزی ایران شامل دیاکسید کربن، مونواکسید کربن، دیاکسید گوگرد، اکسیدهای نیتروژن و ذرات معلق در بازه زمانی 1370 -1390، به عنوان هزینه مورد نیاز در این بخش، جهت کنترل این آلایندهها استفاده شد. نتایج نشان داد که در صورت انجام فعالیتهای حمایتگرایانه کنترل گازهای گلخانهای و آلاینده در بخش کشاورزی ایران، بهطور متوسط در هر سال به ازای هر تن از مجموع آلایندههای مذکور بیش از 19 میلیون ریال یارانه زیستمحیطی مورد نیاز است. در نهایت، پیشنهاد شد که با توجه به نقش هر یک از استانهای کشور در ایجاد هزینههای کنترل این آلایندهها، توزیع یارانههای زیستمحیطی در بخش کشاورزی استانهای کشور انجام پذیرد.طبقهبندی JEL: Q51, C02, D22
