تحلیل انتقادی رویکرد سیّد صدرالدین دشتکی در تعریف وجود ذهنی
نویسندگان
1 گروه فلسفه و منطق، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
2 گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشکده الهیات، معارف اسلامی و ارشاد، دانشگاه امام صادق، تهران، ایران.
3 گروه فلسفه و منطق، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
doi
10.48308/jipt.2025.239528.1623چکیده
نظریهی وجود ذهنی از ارکان فلسفهی اسلامی است. سیّد صدرالدین محمد دشتکی از فلاسفهی نامدار مکتب شیراز، در این زمینه، دیدگاههای بدیع و متمایزی دارد. هرچند شهرت او در این باب بیشتر به نظریهی «انقلاب ذات» بازمیگردد، تحلیلش از انقسام وجود و انکار وجود ذهنی – با پذیرش صورت ذهنی – از نوآوریهای کمتر شناختهشدهای است که تاکنون پژوهش مستقلی درخصوص آن انجام نشده است. بررسی این دیدگاهها، افزون بر اهمیت تاریخی، زمینهی درک دقیقتری از نگرهی انقلاب ذات در نظام فکری دشتکی را فراهم میآورد. این پژوهه با روش تحلیلی - انتقادی و برپایهی مطالعهی مستقیم آثار دشتکی، بهویژه حاشیههایش بر شرح تجرید قوشچی، به واکاوی این آرا میپردازد. بر مبنای یافتهها، دشتکی وجود ذهنی بهمثابهی «صورت مقید به حیث حکایت» را انکار میکند، که به نظر میرسد با نظریهی انقلاب سازگار است. طبعاً وجود ذهنی در این معنا فاقد ذاتیات، صفات و معلولهای وجود خارجی است، اما صورتی که حکایت ندارد میتواند برخوردار از ویژگیهای خاص خود باشد.