تبیین نقش سرمایه اجتماعی با تاکید برکنشگری زنان در بازآفرینی بافتهای ناکارآمد شهری (مورد مطالعه: منطقه 13 شهر تهران)
نویسندگان
1 گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دانشچوی دکتری، گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
4 گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22034/ispdrc.2025.2042082.1136چکیده
از میان کشورهایی که در فرایند مدرنسازی، در کنار جریانهای نوسازی، تغییر قابل ملاحظهای به خود دیده، میتوان از کشور ایران یاد کرد؛ تا آنجا که همگونی بافت جامعه به کلی دگرگون شده و طبقات و گروههای نوینی پا به عرصه گذاشتهاند. زنان بهعنوان گروهی با پایگاه اجتماعی سنتی درازمدت، در روند اخیر دگرگونیهای عمیقی را تجربه کرده است.هدف این پژوهش تحلیل رابطه سرمایه اجتماعی و کنشگری زنان از یکسو و شناسایی سازههای مؤثر در نقش زنان درکنشگری آنان در بافتهای ناکارآمد و فرسوده شهری منطقه 13 تهران بود. پژوهش از نوع کیفی و به شیوه توصیفی تحلیلی انجام شده است که در آن از دادههای توصیفی برگرفته از مصاحبه با زنان ساکن بافت فرسوده منطقه مورد مطالعه و همچنین دادههای بدست آمده از مطالعه کتابخانهای استفاده گردیده است. مطالعه پژوهش حاضر مبتنی بر مصاحبه با زنانی است که در منطقه 13 حداقل یک سال و بیشتر زندگی کردهاند و با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند به سؤالات پرسشنامه پاسخ دادند. منظور بررسی فرضیهها به علت نرمال نبودن متغیرها از ضریب همبستگی اسپیرمن با استفاده از نرمافزار SPSS 18استفاده شد.یافتههاینشان داد که سوژه زنان در فضای بافتهای ناکارآمد شهری نسبت به فضای کلی شهر تفاوت چندانی ندارد و سامان اجتماعی در فضای واقعی در فضای بافتهای ناکارآمد نیز به بازتولید قدرت پرداخته است.در این فضا زنان به دو صورت درونی و بیرونی به واسطه سازوکارهای سرکوبگر، مورد حذف، طرد و انکار قرار گرفتهاند و هستی اجتماع زنان این بافتها اساسا در فضای شهری سرکوب میگردد.