بررسی تعیین امکان پیادهسازی مدل غیرمتمرکز سازماندهی عملیاتی و پشتیبانی منابع انسانی داوطلب در واکنشهای اضطراری در مناطق شهر مشهد
نویسندگان
1 عضو هیات علمی بخش تحقیقات اقتصادی ، اجتماعی و ترویجی مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی مازندران ، سازمان تحقیقات ، آموزش وترویج کشاورزی، ساری، ایران
2 دکتری، گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، سازمان مدیریت و برنامه ریزی استان کرمانشاه، ایران.
4 دانشجوی کارشناسی ارشد رشته مدیریت شهری گروه شهرسازی ،واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی تهران ،ایران
5 کارشناسی ارشد، مدیریت لجستیک در حوادث، موسسه آموزش عالی علمی کاربردی هلال احمر، ساری، ایران.
doi
10.22034/ispdrc.2024.2042843.1139چکیده
با توجه به افزایش حوادث طبیعی و انسانی، نیاز به یک سیستم کارآمد برای مدیریت بحرانها بیش از پیش احساس میشود. در این پژوهش به بررسی امکان پیادهسازی یک مدل غیرمتمرکز برای سازماندهی عملیاتی و پشتیبانی از منابع انسانی داوطلب در واکنش به بحرانها و حوادث اضطراری در شهر مشهد پرداخته شده است. روش پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ جمعآوری دادهها توصیفی-پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش تمامی نیروهای عملیاتی سازمان آتشنشانی، هلال احمر، اورژانس در شهر مشهد به تعداد 1750 نفر میباشند که مطابق جدول مورگان 322 پرسشنامه به روش طبقهای-تصادفی در بین اعضای نمونه توزیع گردید. ابزار پژوهش پرسشنامه 26 سوالی است. جهت تجزیه و تحلیل دادهها با فرض نرمال بودن دادهها از آزمون t استیودنت با نرمافزار SPSS استفاده گردید. نتایج حاصل بیانگر این است که تمامی ابعاد مدل پیشنهادی که شامل (کوچک کردن ساختار سازمانهای پاسخگو به سوانح، آسانتر شدن سازماندهی نیروهای انسانی، تسریع دوره در برگشتپذیری سوانح، حفظ توان عملیاتی منابع انسانی، ابلاغ دستورالعمل ضمان اجرایی، ایجاد تعادل بین سازمانهای پاسخگو، تامین امکانات مورد نیاز در هر منطقه با توجه به ضریب حساسیت و تعین مناطق پشتیبان برای هر منطقه) میباشند، از دید پاسخگویان مورد تائید قرار گرفتند. همچنین نتایج بیانگر این بود که وضعیت مدل سنتی حاکم بر سازماندهی نیروهای عملیاتی و پشتیبانی منابع انسانی داوطلب در واکنشهای اضطراری در مناطق شهر مشهد از دید پاسخگویان نامطلوب بود. پیادهسازی این مدل میتواند به بهبود کارایی عملیات امدادرسانی و افزایش سطح مشارکت جامعه در مدیریت بحرانها منجر شود.
