علم، دین و نسبت آن دو از منظر ابوالحسن عامری
نویسندگان
1 گروه فرهنگپژوهی، پژوهشکدهی فرهنگ و مطالعات اجتماعی، پژوهشگاه فرهنگ و اندیشهی اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.48308/jipt.2025.238014.1588چکیده
مسألهی موردبحث در این نوشتار، تعریف، ویژگیها، ماهیت و نسبت علم و دین از منظر ابوالحسن عامری است. عامری علم و دین را دارای ماهیتی عقلی میداند و اندیشههای او در این زمینه در منظومهی فکری فیلسوفان اسلامی قابلبررسی است. او علم را به دو دستهی دینی و حکمی تقسیم میکند و برای هر یک اقسامی برمیشمرد. به عقیدهی وی، علم تنها در چارچوب عقل معنا مییابد و ماهیتی عقلی دارد. دین از منظر عامری، مجموعهای از گزارههای علمی و عملی از منبعِ وحی و دارای ضرورت عقلی است که توسط عقل تامّ و مجرد نبی درک میشود و وحی از نظر او دریافت حقایق مفاض توسط عقل پیامبر از جانب خدا است. برایناساس، هیچیک از علوم با دین در تعارض نیستند و دین از مرتبهای بالاتر برخوردار است. عامری در نسبت میان علم و دین، آنها را تجلیهای یک حقیقت واحد میداند و تمامی تحلیلهای او باید در این چارچوب کلی درک شوند.