بررسی نفس شناسی عرفانی بانو نصرت امین در تفسیر مخزن العرفان
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای تصوف و عرفان اسلامی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران.
2 گروه ادیان و عرفان، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران.
3 گروه ادیان و عرفان، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران.
doi
10.48308/jipt.2024.234797.1535چکیده
نفس شناسی یکی از مهم ترین معرفت های انسان شناسی عرفانی است که در آن، صعود انسان از وضعیت موجود به جایگاه غایی اش از طریق سلوک امکانپذیر می شود. نفس در سلوک مسافر و راهبر است و به میزان آگاهی از خود و ظرفیت هایش، رشد می کند و به مدارج بالاتر می رود. این مقاله با بررسی تفسیر مخزن العرفان بانو امین با روش توصیفی ـ تحلیلی، به تبیین نفسشناسی او می پردازد. امین در بیان مراتب نفس، به سه نوع تقسیم بندی میپردازد. تقسیم عارضی به اعتبار حَشر و تقسیم ماهوی به اعتبار «معرفت به خود» و «سنخیت با هستی». توصیف امین از نفس در دو سطح است: سطح وجودی که گویای ظرفیت های بالقوه نفس است؛ سطح طبیعی که بیشتر بر ناسوتی و نازل بودن نفس اشاره دارد. نفس بالقوه به هر چیزی رو کند، صفات آنرا اخذ می کند؛ از این رو، سلوک ضرورت می یابد. البته در اندیشة امین نقطة شروع برای سالک متوقف بر اعطای الهی است.