رویکرد اکبرشاه گورکانی به شعر فارسی و شاعران فارسی سُرای شبه قاره هند (با تکیه بر غزالی مشهدی، فیضی فیاضی، عرفی شیرازی، نظیری نیشابوری و قاسم کاهی)
نویسندگان
1 استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه پیام نور
2 استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهید چمران اهواز
doi
10.22111/jsr.2018.4616چکیده
نیمه دوّم قرن دهم هجری، در شبه قارّهی هند، مقارن است با دوران حکومت اکبرشاه گورکانی که به اذعان قریب به اتّفاقِ محققّان، دوران اوجِ رواج زبان و ادب فارسی در آن سرزمین بوده است. محققان عوامل سیاسی، اجتماعی و فرهنگی بسیاری را در این اوجگیری موثر دانستهاند. مقاله حاضر با هدف بررسی هر چه دقیقتر سرگذشت زبان و ادب فارسی در شبه قاره هند، با روش توصیفیتحلیلی و بر اساس منابع کتابخانهای، به بررسی رویکرد اکبرشاه گورکانی به شعر فارسی و شاعران فارسی سُرا و نقش موثر وی در رواج روزافزون این دو مقوله در شبه قاره هند پرداخته و بنابراین، ابتدا براساس منابع معتبر تاریخی، رویکرد اکبرشاه گورکانی به شعر و شاعران فارسیسُرا را بررسی کرده و سپس در جهت اثبات هر چه بیشتر موضوع، نمودهای این مضمون را از منظر سرودههای پنج شاعر برجستهی این قرن، یعنی غزالی مشهدی، فیضی فیاضی، عرفی شیرازی، نظیری نیشابوری و قاسم کاهی واکاوی و ارایه کرده است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که بیش از هر عامل دیگری، پیشینهی فرهنگیادبی اکبرشاه، تسلط وی به فرهنگ و زبان فارسی، سخندانی، سخنسنجی، علاقه و در نهایت توجه ویژه و مستقیم او به شعر فارسی و شاعران فارسیسُرا از عوامل اصلی رواج زبان و ادب فارسی در شبه قاره آن عصر بوده است.
