بررسی الگوی فضایی آسیب پذیری محلات شهر تهران در برابر سیلاب

نویسندگان

1 دانشیار/ دانشگاه تهران

2 دانشجو/ دانشگاه تهران

3 دانشیارگروه جغرافیای انسانی و برنامه ریزی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران

4 استاد جغرافیا دانشکده جغرافیا دانشگاه تهران

doi
10.22034/ispdrc.2024.2022297.1087
چکیده

سیلاب یکی از مخاطرات طبیعی است که هر ساله باعث وارد آمدن خسارت‌های سنگین به شهرها می‌شوند. در هنگام وقوع سیلاب بدیهی است افرادی که از لحاظ اجتماعی – اقتصادی ضعیف‌تر باشند، از این مخاطرات تأثیر بیشتری می‌پذیرند و در زمان بسیار طولانی‌تری امکان بازیابی خود را خواهند داشت. این پژوهش با استفاده از 54 شاخص کلیدی میزان آسیب‌پذیری مناطق شهر تهران را مشخص نموده است. سپس نتایج به ‌صورت فضایی تحلیل و میزان آسیب‌پذیری در هریک از ابعاد و همچنین شاخص نهایی تعیین گشته است. در این پژوهش از مدل موران محلی و ابزار High low clustering استفاده گردیده است. بر اساس نتایج به دست آمده از ابزار High low clustering و با توجه به نمره استاندارد Z (83/3-) و همچنین مقدار P Value (0001/0) در شاخص نهایی آسیب‌پذیری می‌توان با اطمینان 99 درصد گفت که الگوی خوشه‌بندی فضایی مقادیر این شاخص ناشی از شانس نیست، بنابراین فرضیه صفر رد می‌شود. همچنین با توجه به این که مقدار استاندارد شده منفی بوده و سطح معناداری در ناحیه آبی نمایش داده شده است؛ می‌توان نتیجه گرفت که در شاخص نهایی خوشه‌بندی فضایی در مورد مقادیر پایین صورت گرفته است. همچنین با محاسبه موران محلی برای شاخص نهایی آسیب‌پذیری مشخص گردید که به صورت کلی 30 درصد محلات دارای خوشه-بندی و 4 درصد آن‌ها تشکیل ناخوشه می‌دادند. برای 66 درصد محلات نیز خوشه‌بندی خاصی مشاهده نگردید.