بیماری: تنزل یا تعالی، نگاهی صدرایی به بیماری
نویسندگان
1 استاد گروه فلسفه و حکمت اسلامی، دانشکده الهیات شهید مطهری، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
2 دانش آموخته دکتری گروه شنوایی شناسی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران.
3 دانش آموخته دکتری گروه فلسفه و حکمت اسلامی، دانشکده الهیات شهید مطهری، دانشگاه فردوسی مشهد
4 دانشیار گروه آی سی یو اطفال، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد. مشهد، ایران.
doi
10.48308/jipt.2024.235989.1537چکیده
حکمت بروز بیماری از مسائل پیچیده انسان در اعصار مختلف بوده است. در متون انسانشناسی سلامتی را برای تعالی انسان ضروری میدانند و بیماری را سدی برای پیشرفت بشر میشناسد. اما در روایات اسلامی به سازنده بودن بیماری اشاره شده است. این مقاله به تحلیل تأثیر بیماری بر تعالی انسان با نظر به فلسفه متعالیه همت گماشته است تا گامی در جهت غایت شناسی بیماری باشد. بنابراین به روش کتابخانهای و با در نظر داشتن اصول فلسفی، حکمت متعالیه به تحلیل اثر یا اثرات بیماری بر انسان میپردازد. این تحقیق روشن می سازد که برخلاف نظر بسیاری از پزشکان و فلاسفه که بیماری را مُخِل رشد و تعالی انسان معرفی میکنند؛ بر اساس اصول حکمت متعالیه بیماری میتواند یکی از مهمترین ابزار صعود و تعالی نفس انسان باشد. به عبارتی بیماری در همان نقشهایی که برای تعالی انسان مُضِر به نظر میرسد، میتواند یاریگر ارتقای او باشد. بر ایناساس بیماری می تواند حداقل بر علمآموزی، عبادت، ذکر، تفکر و رأی، درک لذات، کنترل تشویش و اضطراب اثراتی مفید داشته باشد و حتی بهتر از سلامتی انسان را متنبه نموده، تعالی بخشد.
