اعیان، نغماتِ محفل بیرنگند (بررسی تطبیقی تمثیلهای وحدت وجود در آثار بیدل و اوپانیشادها)
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه پیام نور
2 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه پیام نور
doi
10.22111/jsr.2018.4625چکیده
عرفان اسلامی با عرفان هندی شباهتهای زیادی دارد، در این میان اندیشۀ «وحدت وجود» یکی از شایان توجهترین مباحث است. اوپانیشادها یکى از مهمترین کتابهاى مقدس هندوان است، که درونمایۀ عرفانى دارد و با زبان رمز و تمثیل بیان شده است. اولین اصل و مبحثی که اساس و بنیان تعلیمات اوپانیشادهاست، مبحث وحدت وجود است، بیدل دهلوی نیز که یکی از شیفتگان اندیشۀ وحدت وجود است، هرچند تأثیرپذیری وی از اندیشۀ «وحدت وجودی» ابن عربی غیرقابل انکار است، ولی نظر به این که بیدل تمام عمر خود را در میان هندوان سپری کرده است، قطعاً در تعالیم عرفانی خود از اندیشههای هندی نیز تأثیر پذیرفته و تمثیلهایی را که اوپانیشادها برای تبیین و تشریح اندیشۀ وحدت وجود بیان کرده، در آثار خود منعکس کرده است. این پژوهش به شیوۀ توصیفی-تحلیلی به بررسی تطبیقی تمثیلهای مشترک وحدت وجود در اوپانیشادها و آثار بیدل پرداخته است. حاصل پژوهش نشان میدهد که هرچند تمثیلهای وحدت وجود در آثار بیدل دهلوی، بسیار زیاد است، ولی در این میان، تمثیلهای آب و مظاهر آن، آینه و تصویر، سایه و آفتاب، هسته و درخت، خواب و بیداری، رنگ و بیرنگی، نفس و صوت و نطق، از جمله تمثیلهای مشترک وحدت وجود در اوپانیشادها و آثار بیدل است.