نقش قراردادسازنده تجهیزات اصلی ( OEM )درصنعت ساختمان مدرن

نویسندگان

1 استاد گروه حقوق خصوصی، دانشکده حقوق، عضوهیأت علمی پردیس فارابی، دانشگاه تهران، مدعو پردیس بین المللی ارس، دانشگاه تهران، تهران،

2 دانشیار گروه حقوق خصوصی، دانشکده حقوق، عضو هیآت علمی دانشگاه پیام نور، تهران، مدعو پردیس بین المللی ارس، دانشگاه تهران، تهران، ایران

3 دانشجوی دوره دکتری حقوق خصوصی، پردیس بین المللی ارس، دانشگاه تهران، ایران

doi
10.22034/ispdrc.2024.2031714.1113
چکیده

با پیشرفت علم و تکنولوژی و پویایی بازار اقتصاد جهانی، قراردادهای نوین وارد نظام های حقوقی کشورهای درحال توسعه از جمله ایران شده است. اما بخش‌های ساخت ‌و ساز در مقایسه با سایر صنایع در پذیرش دیجیتالی شدن کندتر بوده‌اند. ساختمان یکی از محصولات لازم برای هر فعالیت و زندگی اجتماعی است که با توجه به اهداف کاربردی، تخصص های گوناگونی در ساخت آن دخالت دارند که تمام آن از ناحیه شخص واحد ممکن نیست. علاوه بر این، صنعت ساختمان در ایران با سه معضل عدم استحکام، به روز نبودن وسایل گرمایش و سرمایشی یا به طور کلی لوازم خانگی از حیث فن آوری روز و عدم هوشمندی مواجه است. هر کدام از این موارد، برای مالک و دولت، هزینه هنگفتی را ایجاد و مشکلاتی پدید می آورد. در این مقاله به روش توصیفی – تحلیلی ، قرارداد سازنده تجهیزات اصلی به عنوان یکی از راه حلهای این مشکلات بررسی شده و با روش توصیفی، ثابت شد که این قرارداد با قواعد عمومی حقوق قراردادهای ایران کاملاً منطبق است و از حیث تحلیلی نیز نحوه حل مشکل سه گانه مورد تحلیل قرار گرفت و روشن شد که این قرارداد در حل هر کدام از این مشکلات می تواند مؤثر باشد. در این تحقیق از خلاصه برداری الکترونیکی با استفاده از نرم افزار Notespeech بهره گرفته شده است.