نقد تطبیقی- تحلیلی چهار شرح عرفانی دیوان حافظ با تکیه بر غزل آبحیات
نویسندگان
1 دانشجویدکتری زبان و ادبیات فارسیدانشگاه اراک
2 دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اراک
doi
10.22111/jsr.2017.3919چکیده
سیر شرحنویسی بر دیوانحافظ، از همان سالهای پس از وفات وی آغاز شد و شارحان با هدف گشودن قفل صندوقچة پر رمز و راز دیوان خواجةشیراز، کوشیدند تا بهرهمندی همگان را از این گنجینة عظیم و بیبدیل فرهنگی، سهل و میسّر سازند. این تلاشها، نه فقط در ایران که در خارج از این مرزها، آن هم از لحاظ تعداد به مراتب بیشتر صورت پذیرفت. ختمی لاهوری، خویشگیقصوری و اکبرآبادی از شبهقارّة هند و باقریانموحّد در داخل کشور، جزو خیل عظیم این شارحان بودهاند که در این پژوهش، به طور نمونه و با روشی توصیفی، به نقد تطبیقی- تحلیلی شروح آنها بر غزل آبحیات حافظ پرداخته شد. نتایج حاصل نشان میدهد که چهارشارح، بدون در نظرگرفتن زیباییهای ادبی و با دیدگاه عرفانی محض، این غزل را مورد واکاوی قرار دادهاند. در این میان، جنبة عرفانی شرح ختمی با این که نسبت به سه شرح دیگر از قدمت بیشتری برخوردار است، قویتر بوده و به تعابیر اصطلاحی بزرگان صوفیّه نزدیکتر است و اکبرآبادی و باقریانموحّد، کاری جز بازگویی تعابیر دیگران انجام نداده اند.