تقویت تابآوری براساس آموزههای رواقیان و مولانا
نویسندگان
1 دانشیار گروه فلسفه و حکمت اسلامی، دانشکدۀ الهیات دانشگاه الزهرا(س) ، تهران، ایران
2 دانش آموخته کارشناسی ارشد فلسفه و کلام اسلامی، دانشکده الهیات ،دانشگاه الزهرا(س)،تهران، ایران (نویسندة مسئول)
3 استادیار، گروه فلسفه و حکمت اسلامی، دانشکده الهیات ،دانشگاه الزهرا(س)،تهران، ایران
doi
10.48308/jipt.2023.103663چکیده
رواقیان بهعنوان فیلسوفان روانشناس و مولانا بهعنوان روانشناس دین مدار به تقویت تابآوری توجه کردهاند. مقالة حاضر، حاصل مطالعهای میانرشتهای، در حوزة فلسفة کاربردی برای شرح، تبیین و مقایسۀ اندیشۀ رواقیان و مولانا در خصوص راههای تقویت تابآوری در مواجهه با مشکلات روزمرۀ زندگی است. اهمیت پژوهش حاضر در ارائة راهکارهای عملی برای تقویت تابآوری در مقابل حوادث ناگوار است؛ با این اعتقاد که عمل به این راهکارها شادی و آرامش را به ارمغان میآورد. در پژوهش انجام شده از دیدگاه رواقیان و مولانا به موارد اشتراک و افتراق در مسئله راههای تقویت تابآوری رسیدهایم؛ از جمله این که: رواقیان و مولانا ریشه و علت خیر و شر را به عوامل درونی مربوط میدانستند؛ طوری که خودشناسی و در نهایت خودشکوفایی، از مهمترین عوامل تقویت تابآوری در تعالیم این اندیشمندان بوده است. از سوی دیگر، رواقیان آرامش و سعادت را در فلسفه جستجو میکردند، حال آنکه مولانا سعادت را در ارتباط شهودی با خدا میداند.
