فرهنگ شالیکاری در مازندران: موردپژوهی دو روستای فرحآباد و ارطه
نویسندگان
1 دانشجو دکتری مردم شناسی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران، تهران، ایران؛
doi
چکیده
این مطالعه با هدف درک عمیقتر از ابعاد اجتماعی- فرهنگی شالیکاری و بررسی مناسبات و آیینهای مربوط به آن در دو روستای فرحآباد و ارطه در مازندران انجام شده و تغییرات به وجود آمده در مراحل کشت برنج بر اثر ورود تکنولوژی و ابزارآلات جدید کشاورزی مورد بررسی قرار گرفته است. دادههای پژوهش در چارچوب مردمنگاری و با کمک روشهای مشاهده مشارکتی، عکسبرداری و مصاحبه نیمهساختیافته گردآوری شدهاند. سؤال اصلی پژوهش این است که شالیکاری امروزه به چه صورت انجام میشود و تحولات رخداده در کشت برنج و صنعتی شدن آن از منظر کشاورزان چه نقاط ضعف و قوتی دارد. نتایج نشان میدهد استفاده از ابزارآلات کشاورزی از نظر برخی کشاورزان مزایایی از جمله افزایش محصول، راحتتر شدن کشت و صرفهجویی در وقت و هزینه را دارد. همچنین در نتیجه صنعتیشدن روشهای کشت و عدم حضور افراد در برخی مراحل شالیکاری، بخشی از آیینها از جمله آوازخوانی هنگام نشا و وجین و شعرخوانی مردان در زمان وزن کردن برنج در دو روستای مورد مطالعه بسیار کمرنگ یا حذف شدهاند. در حالی که بخش دیگری از فرهنگ شفاهی از جمله ضربالمثلهای مرتبط با شالیکاری همچنان بین مردم و حتی نسل جوان رایج است.