وجوه غالب در ارزیابی تاریخنگاری های محلی فارسی شبهقاره
نویسندگان
1 گروه تاریخ اسلام جامعه المصطفی اصفهان
2 استادیار وعضوهیات علمی گروه تاریخ دانشگاه اصفهان
doi
10.22111/jsr.2017.3531چکیده
موضوع پژوهش حاضر، ارزیابی نکات مهم در شکلگیری و تحلیل تاریخنگاریهای محلی شبهقاره به زبان فارسی در دوره زمانی( 613-1150 ق) هست. با توجه به فقدان پژوهش مجزا در باب تاریخنگاری محلی فارسی شبهقاره در مقطع زمانی مذکور، میتوان به اهمیت و ضرورت پژوهش حاضر آگاه گردید. مقاله به روش توصیفی-تحلیلی ؛ وجوه و ویژگیهای مهم تاریخهای محلی فارسی در ایالات شبهقاره در دوره زمانی موردنظر را موردبررسی قرار میدهد. نتایج تحقیق بیانگر آن است که بیشتر این آثار در قالب فتحنامهها، تاریخهای سلسلهای- محلی و فرهنگنامهها تدوینشدهاند. مهمترین علل شکلگیری این آثار نیز توصیه حاکمان منطقهای و یا سلسلههای محلی ، به جهت تبیین موقعیت و اقتدار و نشان دادن قلمرو نفوذ و اقداماتشان بوده است . به همین دلیل عمده گونههای محلی نگاری بر اساس شیوه تاریخنامه حکومتهای منطقهای نگارش یافته است. سرزمین ایران نیز به جهت آنکه مهمترین واسطه فرهنگی میان جهان اسلام و شبهقاره بوده بیشترین تأثیر را به لحاظ فرهنگی در این سرزمین داشته است.
