شیوههای تعاملی پیامبر اسلام در راستای تحکیم روابط اجتماعی (با محوریت انسانشناسی قرآن کریم و سیره تربیتی آن حضرت)
نویسندگان
1 استادیار، گروه آموزش معارف اسلامی، دانشگاه فرهنگیان، صندوق پستی 89- 14665 تهران، ایران.
doi
10.22034/iued.2023.1998982.2422چکیده
لازمه حکمرانی اثربخش بر افراد، شناخت ساحتها و مراتب انسان است. قرآن کریم با نگاهی چندبعدی به معرفی انسان پرداخته است و پیامبر اسلام بر اساس همین شناخت، توانست بیشترین تأثیرگذاری را بر تغییر رفتارهای اجتماعی و اصلاح عقاید و باورهای افراد جامعه آن زمان تا به امروز داشته باشد. هدف نوشتار حاضر، تبیین و استخراج الگوهای رفتار تعاملی پیامبر اسلام با مردم است تا به این پرسش پاسخ دهد که رویکرد حکمرانی و اعمال قدرت پیامبر اسلام در میان افراد جامعه برای همافزایی و رشد اجتماعی چگونه بوده است؟ برای رسیدن به پاسخی مناسب، مبانی انسانشناسی قرآن کریم و سیره تربیتی آن حضرت مورد تأمل قرار گرفت. روش تحقیق از نوع تحلیل مضمون کیفی و با رویکردی توصیفی تفسیری میباشد که در گردآوری اطلاعات از روش بررسی اسناد بهره گرفته شده است. یافتههای تحقیق حاکی از این است که رویکرد جامعهشناسی پیامبر اسلام بر آموزههای انسانشناسی قرآن مبتنی است و علاوه بر رفاه دنیوی و مادى بر تعالى روحانی و معنوی انسان نیز تأکید دارد؛ بنابراین، در چنین رویکردی کرامت ذاتی و عزتمندی انسان، فداى منفعت مادی نمیشود. حفظ و گسترش ارتباطات مردمی، احسان در روابط اجتماعى، حفظ وحدت، برابری در مقابل قانون و رعایت حقوق یکدیگر، مشورت و نظرخواهی، همنشینی با مردم و حضور در متن جامعه، ازجمله شیوههای رفتار اجتماعی پیامبر اسلام است.