تحلیل سبکی اوّلین شرح دیوان انوری
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسیدانشگاهسیستانوبلوچستان
2 دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه سیستان و بلوچستان
3 دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه سیستان و بلوچستان
doi
10.22111/jsr.2016.2584چکیده
با گسترش زبان و ادب پارسی و آشنایی دیگر کشورها با آثار شعرا و نویسندگان ایرانی و اشتیاق به درک و دریافت مفاهیم آن، از ابتدای قرن هفتم، برخی بزرگان در داخل و عدّه ای بیرون از مرزها، به شرح و تفسیر آثار مشهور ادبی ایران پرداختند.یکی از شارحان مشهور دیوان انوری، محمد بن داوود علوی شادیآبادی از فضلای هند است، وی در نیمة دوم قرن نهم و ابتدای قرن دهم میزیسته، به امر ناصرالدّین خلجی جهت فهم و دریافت آسان مردم، ابیات مشکل دیوان انوری را برای اوّلینبار در تاریخ ادب پارسی شرح کردهاست. این اثر از لحاظ تقدّم در شرح، کاربرد معادل واژههای هندی، تسلّط بر مطالب نجومی، وقایع تاریخی، بیان شأن نزول برخی ابیات و نیز تأثیر بر شارحان بعدی دیوان انوری حائز اهمّیت است. شادیآبادی علاوه بر دیوان انوری به شرح دیوان خاقانی نیز پرداخته، آثار دیگری نیز از خود برجای نهادهاست.نگارندگان در این مقاله برآن هستند تا با استفاده از چهار نسخة خطّی شرح شادیآبادی بر دیوان انوری به روش کتابخانهای، پاسخگوی آن باشند که ویژگیهای سبکی این اثر چیست و شیوة وی در شرح چگونه است؟