تابآوری، کارکردها و راهبردهای ارتقاء آن در فرایند تربیت اجتماعی از منظر قرآن کریم
نویسندگان
1 دانشگاه ایلام
2 دانشیار علوم قرآن و حدیث دانشکده الهیات دانشگاه ایلام
3 استاد گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه ایلام
doi
10.22034/iued.2021.141590.1916چکیده
تابآوری یکی از مؤلفههای بنیادین در فرایند تربیت اجتماعی است که با کارکردهای ویژه خود نقش مهمی در ارتقاء کیفیت روابط اجتماعی و کاهش آسیبهای آن دارد. این نوشتار پژوهشی میان رشتهای است که با هدف بازشناسی مفهوم تابآوری در قرآن کریم، تبیین کارکردهای آن در تربیت اجتماعی و ارائه راهبردهای قرآنی برای دستیابی به آن، و به روش تحلیلی توصیفی نگاشته شده است. از نتایج تحقیقات روانشناسی و علوم تربیتی بهره گرفته و با عرضه به قرآن و حدیث به تبیین موضوع و ارائه راهبردهای قرانی برای دستیابی به آن پرداخته است. نتیجه آنکه تابآوری با کارکردهایی چون رشد توانمندیهای شخصیتی، ایجاد ثبات هیجانی، ایجاد آرامش، افزایش رضایت از زندگی، و عاملیت در پیشگیری از نزاع به بهبود عملکرد اجتماعی و روابط میان فردی کمک می نماید. و از طریق ارتقاء سطح شناخت و آگاهی، ایمان و باور دینی، اعتماد به وعدههای الهی، توکل، و خوشبینی و امید قابل افزایش است.