فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

 کوچ منظم عمودی درون یک قلمرو بوم‌شناختی واحد، که از مشخصه‌های مناطق اقلیمی نیمه‌خشک است، با نظام معیشتی و اجتماعی و اقتصادی مستقل بر پایه دامداری ناب، از ویژ‌گی‌های بارز ایل کوچ‌رو قاراداغ است. در واقع شاخصه‌های محیطی و زیست‌بوم حاکم بر منطقه سبب شده است تا ایل کوچ‌رو قاراداغ، الگوی خاصی را در مقوله کوچ و استقرارهای موقت و حتی سنت‌های تدفین از بازه زمانی عصر آهن تا عصر حاضر دنبال کند. موضوع مورد مطالعه این پژوهش، مسکن ییلاقی ایل کوچ‌رو محال قاراداغ یعنی «اوُباداش» است که از منظر معماری و شکل ساختمان مورد بحث قرار می‌گیرد و ارتباط آن با متغیر فرهنگ و جغرافیا تفسیر می‌شود. این تحقیق وجود هماهنگی بین فضا و سازه را نیز به طور ضمنی در مورد «اوُبا» به اثبات می‌رساند. ارتباط فضا و سازه به گونه سازگاری در ابعاد زندگی «اوُبا» در مقام کوچ‌رو قابل تأمل است. فرض اصلی این است: الگوی معماری اوُباداش که می‌توان آن را مرحله گذر معماری کوچ‌رو به معماری یکجانشین در نظر گرفت، تابعی از نمادهای اجتماعی-فرهنگی است که با مشخصه‌های اقلیم منطقه، که جغرافیای نیمه‌خشک است، سازگار شده است. روش اصلی مورد استفاد در این پژوهش، رویکرد مردم‌شناسی است و برای مستندسازی آثار معماری موجود، از شیوه‌ها و فنون معماری از جمله رولِوه استفاده شده است.