تعامل با زنان ناشزه و آثار تربیتی آن در قرآن و حدیث
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه ایلام
2 استادیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی
3 استادیار گروه معارف اسلامی دانشگاه ایلام
doi
10.22034/iued.2021.134733.1834چکیده
قرآن کریم به مسئلهی نشوز زن در آیه 34سوره نساء پرداخته است و راهکاری سه مرحلهای برای آن پیشنهاد داده است. فقها با نگاه به تکلیفی بودن این سه مرحله، وظایف مرد در تعامل با زن ناشزه را با اختلاف نظراتی بیان نمودهاند. اما چرایی و آثار تربیتی هر کدام از این مراحل مورد توجه و مداقه قرار نگرفته است. لذا این مقاله با روش توصیفی- تحلیلی علاوه بر نگاه به جنبه فقهی به بیان آثار تربیتی پرداخته است. موعظه، هجر در بستر و ضرب تأدیبی ذیل عمومیت روش تربیتی امر و نهی قرار میگیرند. موعظه به عنوان یک روش تربیتی که جنبه اقناعی و انگیزشی درونی دارد، در صورت رعایت اصول و قواعد حاکم بر آن باعث بیداری فطرت زن و به یاد آوردن نعم الهی و زمینه ساز رشد و شکوفایی استعدادهای او می شود. هجر در بستر به عنوان یک روش تربیتی اصلاحی عاطفی، سبب میشود زن از لحاظ عاطفی تحت فشار قرار گرفته و در مورد عصیان و نافرمانی خود تفکر نموده و در نتیجه به اطاعت و فرمانبرداری نسبت به وظایف خانواده متنبه میشود. ضرب به شیوه و شرایط خاص که در این مقاله تبیین شده است به عنوان یک تعامل رفتاری، موجبات تهذیب نفس و سامان بخشی به رفتار زن ناشزه میگردد.
