سنجش میزان آسیب پذیری سکونتگاههای شهری در مخاطرات محیطی در جهت حرکت به سمت شهرهای پایدار(مطالعه موردی:سکونتگاههای سنتی دزفول و بروجرد)
نویسندگان
1 دانشیار و عضو هیئت علمی دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره) قزوین، ایران
2 کارشناس ارشد معماری، دانشگاه صنعتی جندی شاپور دزفول، ایران
3 استادیار و عضو هیئت علمی دانشکده فنی و مهندسی دانشگاه تربت حیدریه، ایران
doi
10.22034/ispdrc.2021.705167چکیده
امنیت در سکونتگاههای سنتی و قدیمی به خاطر شرایط ویژهی اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و کالبدی که دارند از جایگاه منحصر به فردی برخوردار است به طوری که کمبود و یا عدم امنیت در سکونتگاههای سنتی و قدیمی سبب وجود مشکلات جبران ناپذیری در بافت و محلات شهری میشود. یکی از مهمترین عوامل بهبود و ارتقای امنیت محیطی شناخت ساختار و درک فضایی محیط است. یکی از اصلیترین روشها برای شناخت ساختار فضایی محیط، نظریه ی پیکره بندی فضایی و روش آن یعنی نحو فضاست. هدف اصلی این پژوهش شناخت امنیت در سکونتگاههای سنتی و قدیمی دزفول و بروجرد و مشخص شدن تفاوتهای آنهاست. روش انجام این پژوهش تحلیلی-تفسیری است که در آن تلاش شده تا با استفاده از پارامترهای پیکره بندی فضایی که عبارتند از: هم پیوندی کلان، هم پیوندی محلی، عمق، اتصال و کنترل و تهیه ی نقشه های آنها به وسیل هی نرم افزار اسپیس سینتکس که نرم افزار تخصصی نحو فضاست، امنیت محیطی در سکونتگاههای سنتی در دزفول و بروجرد را مورد سنجش و ارزیابی قرار دهد. پس از آنالیز پیکره بندی فضایی محلات به وسیله ی نرم افزار اسپیس سینتکس نتایج این پژوهش نشان میدهد که امنیت محیطی در سکونتگاههای سنتی و قدیمی بروجرد به دلیل وجود خوانایی، انسجام فضایی و نفوذپذیری به مراتب بیشتر از سکونتگاههای سنتی دزفول میباشد.