نمودهای میراث فرهنگی ناملموس در اثر مهارتهای سنتی لنجرانی و لنجسازی در خلیج فارس
نویسندگان
1 دانشگاه شهید بهشتی/ بنیاد ایرانشناسی
doi
چکیده
یکی از مفاهیم متاخر در حوزه میراث فرهنگی که توسط یونسکو به عنوان مهمترین سازمان بینالمللی صیانت از میراث فرهنگی بشر ارائه شده است، «میراث فرهنگی ناملموس» است که در تعریف آن، توجه میراث فرهنگی صرفاً محدود به بناها یا اشیاء مادی و ملموس نیست بلکه عنایت ویژهای به ابعاد غیرفیزیکی، معنوی یا ناملموس میراث فرهنگی شده است. کشور ایران نیز از اعضای معاهده بینالمللی این میراث است و تاکنون (دی 1399) شانزده اثر از ایران در فهرست جهانی آن قرار گرفته است. یکی از این آثار «مهارتهای سنتی لنجسازی و لنجرانی ایرانیان در خلیج فارس» است که در این مقاله با روش مطالعه اسنادی و کتابخانهای بر آنیم به این پرسش پاسخ دهیم که این موضوع یا اثر دارای چه ویژگیها یا شامل چه عناصری میباشد که حائز شرایط ثبت در فهرست جهانی میراث فرهنگی ناملموس شده است. از این رهگذر میتوان مروری بر مفاهیم این نوع از میراث فرهنگی داشت و ضمن تمرکز بر پروندهای که به نظر کارشناسان یکی از پروندههای موفق ایران و در ابعاد نوروز بوده است، مولفههای ضروری جهت ثبت موفق یک اثر در فهرست یونسکو را بررسی کرد.
