بررسی آثار تربیتی روش «اعطای بینش» در قرآن
نویسندگان
1 دانشیار دانشگاه فردوسی مشهد
2 دبیر آموزش وپروش شهرستان سبزوار
doi
10.22034/iued.2018.34383چکیده
روش «اعطای بینش» یکی از روشهای مهم و مؤثر تربیتی است که در کتب تربیت اسلامی موردتوجه و تأکید قرار گفته است و ازآنجاکه قرآن برای تربیت و هدایت انسان نازل شده، در آیات متعددی، علل و عوامل کسب بصیرت و پیامدهای آن نیز تبیین شده است. این پژوهش، پس از نقد و تحلیل آیات مربوطه و تبیین کیفیت اعطای بینش توسط آیات، به دنبال بررسی و تبیین تأثیرات روش «اعطای بینش» در قرآن، در دو محور «نظام هستی» و «دنیا»، با تکیه بر تفاسیر امامیه است. این روش میتواند به انسان، فهم عمیق و گستردهای دربارهی قوانین جهان هستی ارائه دهد تا انسان در پرتو آن، به یک زندگی ایدهآل و مطلوب و موردنظر آموزههای دینی دست یابد. از میان این بینشها میتوان به خدا را شاهد و ناظر اعمال دانستن؛ تمام هستی را تحت احاطهی او دیدن و همهی موجودات را مستفیض به فیض رحمت الهی دانستن؛ درک ویژگیهای دنیای ممدوح و مذموم و حدود و ثغور استفاده از آن اشاره کرد. بینش و بصیرت بهدستآمده از این آیات، به همراه ایمان و عمل، راه رسیدن به سعادت و خوشبختی را هموار میکند.