بررسی خاستگاه شرقی ادبیات جهان از منظر گوته
نویسندگان
1 استادیار زبان و ادبیات انگلیسی، گروه زبان و ادبیات انگلیسی، دانشگاه اراک، اراک، ایران
doi
10.22077/islah.2022.4976.1072چکیده
این مقاله خاستگاه شرقی ادبیات جهان را از منظر گوته تبیین میکند. گوته در 1813 از طریق ترجمه هامرپورگشتال با دیوان حافظ آشنا میشود و به تأسی از حافظ، دیوان غربی شرقی خود را می سراید؛ اما تقریباً یک دهه پس از سرایش دیوان، در گفت وگویی که با اکرمان دارد، برای اولین بار اصطلاح «ادبیات جهان» را به کار می گیرد؛ چون معتقد است ادبیات ملی معنای خود را از دست داده و عصر ادبیات جهانی فرا رسیده است. با این حال، به نظر می رسد گوته در ابداع این اصطلاح برکنار از فرهنگ و ادبیات شرقی و به ویژه دیوان حافظ نبوده است. در واقع، بحث این است که دیوان غربی شرقی گوته اثری است که از طریق مواجهۀ گوته با ترجمۀ آثار شرقی و به ویژه و از همه مهمتر، غزلیات حافظ پدید آمده است. از منظر گوته، ادبیات جهان، نه مجموعه ادبیاتهای ملی و نه شاهکارهای جهان است؛ بلکه فرایندی پویاست از تعامل میان ملتهای جهان، با هدف از میان برداشتن دیوارهای تعصبات ملی که همزیستی مصالحتآمیز را دچار آسیب کرده است. این مقاله به جایگاه ادبیات جهان از طریق خوانش گوته از گفت وگو با حافظ اشاره میکند.