شناسایی پهنههای احتمالی زمینلغزش با استفاده از دادههای DInSAR و استعداد زمینلغزش: مطالعه موردی حوضه آبریز دماوند
نویسندگان
1 پژوهشگر، معاونت پژوهش و فناوری، دانشگاه تهران
2 دانشیار، دانشکده زمینشناسی، دانشکدگان علوم، دانشگاه تهران
3 دانشجوی دکتری، دانشکده زمینشناسی، دانشکدگان علوم، دانشگاه تهران
doi
10.22111/jneh.2025.49171.2058چکیده
ایران با داشتن مناطق کوهستانی پهناور و به دلیل ویژگیهای زمینشناسی، اقلیمی و لرزهخیزی، مستعد وقوع زمینلغزشهای متعدد است. با توجه به تنوع توپوگرافی و شرایط آب و هوایی، این مخاطره در بسیاری از مناطق کوهستانی کشور رخ میدهد. هدف این پژوهش، شناسایی نواحی دارای پتانسیل لغزش و کاهش ریسک و خسارتهای ناشی از این پدیده در حوضه آبریز دماوند است. حوضه آبریز دماوند با وسعت 8/757 کیلومترمربع در انتهای شمالشرقی حوضه آبریز دریاچه نمک واقع شده است. روش کار شامل ترکیبی از مطالعات کتابخانهای، میدانی و استفاده از تصاویر راداری میباشد. پس از بررسیهای میدانی و تفسیر عکسهای هوایی، بیش از 500 زمینلغزش شناسایی شد. سپس 13 عامل احتمالی مؤثر در فرایند بروز زمینلغزش استخراج و نقشههای آنها تهیه گردید. به منظور تهیه نقشه پهنهبندی استعداد زمینلغزش از روش نسبت فراوانی (FR) استفاده شد که نقشه حاصل با دقت 7/81 درصد تهیه گردید. در این روش، سه عامل شاخص تراکم پوششگیاهی، شیب و شاخص تری توپوگرافی (TWI) که نشاندهنده میزان آب انباشته شده در مناطق مختلف است، بیشترین تاثیر را در وقوع لغزش دارند. همچنین برای برآورد میزان جابجایی زمین و شناسایی دامنههای فعال منطقه از روش تداخلسنجی تفاضلی راداری (DInSAR) استفاده شد و پردازشهای لازم بر روی تصاویر سنتینل-1 در بازه زمانی دو ساله انجام گرفت. نتایج نشان داد که در محدوده مطالعاتی، بیشترین حرکات دامنهای در مناطق شمالی حوضه آبریز مشاهده میشود. به دلیل دقت بسیار بالا نقشههای جابجایی زمین و پهنهبندی استعداد زمینلغزش و دغدغه شناسایی نواحی مخاطرهآمیز، منطقه مورد مطالعه به سه پهنه تقسیم گردید. نقشه نهایی میتواند به عنوان چارچوبی برای پایش، برنامهریزی و اتخاذ استراتژی مناسب جهت توسعه پایدار در مناطق حساس استفاده شود.