مبانی انسانشناختی روش تربیتی قرآن و حدیث در بعد اجتماعی
نویسندگان
1 دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم
2 دانشگاه تهران
doi
10.22034/iued.2016.27603چکیده
بهطورکلی، چگونگی رفتار در هر سبکی از تربیت، بر جهانبینی حاکم بر آن سبک و نوع نگاه به انسان، مبتنی است و بدون شناخت انسان، شناخت خدا، هستی و چگونگی رفتار انسان در جامعه تبیین نخواهد شد. از-اینرو، این پژوهش به شیوهی توصیفی_ تحلیلی و به روش کتابخانهای، به بررسی این موضوع از دیدگاه قرآن و حدیث می پردازد. از نظر انسانشناسی اسلامی، انسان موجودی دو بعدی(مادی و روحانی)، دارای اختیار، مسئول، الهی و فطرتمحور، برخوردار از عقل، حقیقتگرا و زیباگراست؛ بدین صورتکه انسان در حوزه تربیت اجتماعی با واکنش مسئولانه نسبت به پدیدههای پیرامون خویش، با تکیه بر الهی بودن، پیروی از وحی، مراجعه به فطرت، به کارگیری عقل و با بهرهگیری از اراده، اختیار و حاکمیت عقل بر احساس و جهت دادن فطرت زیباییگرایی، میتواند به هدف خود؛ یعنی رشد اخلاقی و انسانی و سعادت دنیا و آخرت دست یابد. ازاینرو، انسان کامل و توسعهیافته، همان انسانی است، که با حرکت بر محور انسانیت و اصول فطرت، تکامل مییابد و با یاری جستن از سه منبع عقل، وحی و تجربه، راه تعمیق و گسترش اصول انسانی را، در عرصه های حیات خود باز میکند.