از معرفتشناسیعلامه طباطبایی تا تفکر چندوجهی در تربیت زیباشناختی با نگاهی به قرآن کریم
نویسندگان
1 عضو هیأت علمی، رشته علوم تربیتی(فلسفه تعلیم و تربیت اسلامی)، دانشگاه پیام نور ، ایران.
2 عضو هیأت علمی، علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور، ایران.
3 عضو هیأت علمی، علوم تربیتی(فلسفه تعلیم و تربیت)، دانشگاه پیام نور، ایران.
4 عضو هیأت علمی، علوم تربیتی( فلسفه تعلیم و تربیت). دانشگاه پیام نور. ایران.
doi
10.22034/iued.2016.27609چکیده
در تعالیم الهی و تفاسیر قرآنی، به شناخت و ابعاد مختلف آن و نیز موضوع زیبایی و گسترهی آن در ابعاد وجودی انسان، به مناسبتهای مختلف و در جایگاههای متعدد توجه شده است، بهگونهای که میتوان میان شناخت و زیبایی، پیوند عمیق و تفکیکناپذیری را مشاهده کرد. علامهطباطبایی، از مفسران بزرگ شیعی، با ژرفاندیشی در قرآن و آموزههای تربیتی آن، توجه به ادراک حسی(سمع و بصر) را، مقدمه و منشأ علوم حصولی(تصورات) میداند و فؤاد را برابر با قوهی عقل و مبدأ تصدیق و تعقل برمیشمرد. این نوع نگاه به ابزار معرفت، پایهی اصلیِ بُعد خاصی از تربیت با عنوان «تربیت زیباشناختی» است. در پژوهش حاضر که، به شیوهی توصیفی_ تحلیلی و با مراجعه به منابع دست اول و منابعکتابخانهای، بهویژه تفسیر المیزان انجام شده است، ضمن تبیین برخی از دیدگاههای معرفتشناسی و زیباییشناسی علامه طباطبایی و پیوند میان آنها، نوع خاصی از تفکر در اهداف آموزشی، با عنوان «تفکر چندوجهی» در تربیت زیباشناختی مطرح میشود، که حاصل آن، توجه توأمان به عقل و اندیشه، احساس بیرونی و درونی و عاطفه و ایمان و حقپذیری است. بنابراین، توجه و تقویت پرورش کیفیات حسی و ذائقهی زیباییشناختی فراگیران، به موازات پرورش و تقویت عقل سلیم و توجه به دل و فطرت سالم، بایستی در اولویت برنامههای نظام آموزشی قرار گیرد.