تحلیل فرایندهای رسوبات بادی و مخاطرات آن در دشت سیستان
نویسندگان
1 دکتری جغرافیای طبیعی (ژئومورفولوژی)، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل
doi
10.22111/jneh.2024.47555.2014چکیده
هدف از انجام این تحقیق ارزیابی شدت وقوع فرسایش بادی و تحلیل فرآیندهای رسوبگذاری دشت سیستان در دو کانون بحرانی نیاتک و جزینک با وسعتی در حدود 131660 هکتار در جنوب شرقی زابل واقع در شمال استان سیستان و بلوچستان است. از اهداف مهم این پژوهش ارائه راهکارهای مناسب برای به حداقل رساندن آسیبهای ناشی از مخاطرات نهشتههای بادی و خسارات ثانویه آن و نیز بررسی و شناسایی مخاطرات ناشی از نهشتههای بادی، در بخشهای تأسیسات، کشاورزی، جادهها و خسارات وارده به منطقه است. مخاطرات ماسههای روان یکی از مهمترین مخاطرات طبیعی منطقه دشت سیستان است که در سالهای اخیر تکرار و شدت وقوع آن بیشتر شده است. ازآنجاییکه به دلیل تغییرات اقلیمی و خشکسالیهای دو دهه اخیر در منطقه موردمطالعه پوشش گیاهی تضعیفشده و منطقه پتانسیل فرسایشپذیری زیادی دارد و شدت گرفته است؛ بنابراین ضروری است وقوع این مخاطره و درنتیجه افزایش آسیبپذیری و خسارات جانی و مالی ناشی از آن بیشتر مورد بررسی قرار گیرد. بازدیدهای میدانی، بررسی عکسهای هوایی، بررسی تصاویر ماهوارهای با دورههای زمانی مختلف، بررسی مورفولوژی عمومی و بادهای منطقه (120 روزه) و مکانیابی به لحاظ مطالعه ژئومورفولوژی منطقه، نمونهبرداری از رسوبات (رسوبشناسی و ترسیم نمودارهای مربوطه) و مطالعات آزمایشگاهی (آزمایشهای XRD"دیفراکسیون اشعه ایکس" و XRF"فلوئورسانس اشعه ایکس"، آزمایشات گرانولومتری، مورفوسکوپی و تعیین پارامترهای آماری)، انجام شد. در این پژوهش از نقشههای توپوگرافی، نقشههای زمینشناسی، نرمافزارهای رایانهای ازجمله ENVI و GIS استفاده شد. نتایج حاصل از تحقیق نشان داد، عامل اصلی مخاطرات، بادهای فرساینده منطقه بوده که جهت باد غالب و جهت انتقال ماسه عموماً شمال غربی به جنوب شرقی با زاویه 330 تا 360 درجه که با مرکزیت تپههای ماسههای موجود و بادهای 120 روزه بیشترین اثر را در منطقه دارد و عوامل متعددی از قبیل وزش بادهای شدید و دائمی، کم شیب و کم عارضه بودن دشت، ریزدانه بودن خاک، خشکسالیهای متوالی و فقر پوشش گیاهی در میزان جابجایی ماسهها در سطح دشت سیستان و ورود به مخازن چاهنیمه نقش اساسی دارد.