آسیبشناسی تربیت دینی جوانان در مسائل عبادی از دیدگاه آیات و روایات
نویسندگان
1 استادیار دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم، دانشکده علوم قرآنی شاهرود
2 دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهران و همکار علمی دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم
doi
10.22034/iued.2015.18088چکیده
اسلام مکتبی تربیتی است که هر چه در آن آمده به نوعی با تزکیه و تربیت انسان ارتباط دارد و آیهها و احادیث زیادی به این مطلب اشاره دارد. نگرش اسلام به جوان و جوانی مبتنی بر واقعیت است که از نگاهی واقعبینانه و تصویری کامل از ابعاد وجودی زندگی آدمی است به گونهای که نه از ویژگیهای مثبت این دوره غفلت میشود و نه خصوصیات منفی آن نادیده گرفته شده است، بلکه نقاط منفی را مقتضای دوره جوانی میداند که باید به وسیلة جامعه هدایت شود. شناخت عوامل آسیبزا در تربیت دینی از مهمترین مباحث تربیتی است که تعیینکننده ضوابط و هنجارهای حاکم بر فرآیند تربیت است و با توجه به مرحلهای بودن رشد انسان، متناسب با هر مرحله از رشد، اصول حاکم بر فرایند هم متفاوت است. آنچه انسان را از دین و آیین خود خارج میسازد و متأسفانه بسیاری از مربیان و خانوادهها از آن غافلند و در طول تاریخ ضربههای زیادی از این ناحیه متوجه جوانان شده است، نشناختن آسیبها و آفتهای دینداری است. از جمله میتوان به این موارد اشاره کرد: کجاندیشی دینداران و برداشت غلط از معارف و مفاهیم دینی، افراط و تفریط در مسائل عبادی، کمالگرایی غیر واقعی و سهلانگاری در امر آموزش مسائل مربوط به عبادات.