اثربخشی آموزش مهارت خودمهارگری و همدلی بر پرخاشگری و علاقه اجتماعی کودکان
نویسندگان
1 دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه اردکان، اردکان، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه اردکان، اردکان، ایران
3 دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه اردکان، اردکان، ایران
4 استادیار گروه روانشناسی، مرکز آموزش عالی اقلید، اقلید، ایران.
doi
10.30465/fabak.2026.10312چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش مهارت خودمهارگری و همدلی بر پرخاشگری و علاقه اجتماعی در کودکان بود. روش پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون – پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشآموزان دختر دبستانی 10-8 ساله بود که در سال تحصیلی 1401-1400 در مدارس ابتدایی شهرستان میبد مشغول به تحصیل بودند. با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی خوشهای 30 نفر از دانشآموزان شناسایی و بهصورت تصادفی در گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) جایگماری شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه پرخاشگری نیلسون (2000)، و پرسشنامه علاقه اجتماعی کودکان علیزاده (1394)، بود. همه افراد حاضر در پژوهش در مرحله پیشآزمون به این دو پرسشنامه پاسخ دادند. سپس افراد گروه آزمایش توسط بسته آموزشی مهارت خودکنترلی و علاقه اجتماعی جانبزرگی، طی 12 جلسه تحت آموزش قرار گرفتند. نتایج تحلیل کوواریانس چندمتغیره نشان داد که آموزش مهارت خودمهارگری و همدلی بر کاهش پرخاشگری و افزایش علاقه اجتماعی تأثیر معنیدار دارد (05/0P<). براساس نتایج میتوان استفاده از آموزش مهارت خودمهارگری و همدلی را برای کنترل خشم و کاهش پرخاشگری و همچنین پرورش علاقه اجتماعی در دانش آموزان دبستانی، پیشنهاد داد.
