ارزیابی ابعاد تاب آوری شهری در برابر سیلاب در شهرهای غرب استان مازندران
نویسندگان
1 استاد گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه فردوسی مشهد
2 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه فردوسی، مشهد
doi
10.22111/jneh.2023.41127.1866چکیده
سنجش میزان تابآوری شهرها و مناطق با استفاده از شاخصهای مناسب به برنامهریزان و تصمیمگیرندگان در درک توان و قابلیت مناطق در برابر مخاطرات طبیعی و انسانی بهمنظور تدوین استراتژیها و برنامههای مناسب کمک شایانی میکند.هدف اصلی تحقیق حاضر،ارزیابی تابآوری شهری در برابر سیلاب در منطقه مورد مطالعه میباشد و همچنین تحقیق حاضر در تلاش است تعیین کند که کدام یک از شهرها در وضعیت مناسبی از لحاظ تاب آوری قرار دارد. روش تحقیق در پژوهش حاضر، نوع تحقیق کاربردی و ماهیت انجام، توصیفی – تحلیلی میباشد. برای گردآوری دادهها از روشهای کتابخانهای – میدانی شامل مشاهده و پرسشنامه (بسته و طیفی) استفاده شده است. جامعه آماری تحقیق شهرهای غرب استان مازندران شامل نوشهر، چالوس، هچیرود، کجور، مرزن آباد، کلارآباد و عباسآباد می باشد که طبق فرمول کوکران تعداد 384 تعداد بهعنوان حجم نمونه انتخاب شده است. روایی تحقیق توسط اساتید دانشگاه تایید شده و پایایی آن طبق آزمون آلفای کرونباخ 87/0 درصد شده است برای تجزیه -تحلیل اطلاعات و دادهها در محیط نرمافزاری SPSS از روشهای آماری توصیفی (میانگین توزیع فراوانی) و استنباطی (آزمون تی تک نمونه ای و تحلیل واریانس یک طرفه ) استفادهشده است؛ یافته های تحقیق نشان میدهند که در شهرهای موردمطالعه در شرایط متفاوتی از تابآوری قرار دارند. با در نظر گرفتن هر چهار بعد تابآوری، مشخص گردید. شهر نوشهر با بیشترین میانگین در رتبه اول از لحاظ تابآور بودن در برابر مخاطرات طبیعی قرار دارد.شهرهای چالوس، عباس آباد و سلمان شهر در جایگاه بعدی هستند. با توجه به نتایج به دست آمده شهر کجور با کمترین میانگین در رتبه آخر از نظر تابآوری به دست قرار گرفته است.