تغییرپذیری و روند تغییرات شدت- گسترهی ترسالی و خشکسالی در ایران
نویسندگان
1 استادیار اقلیم شناسی، گروه جغرافیای طبیعی، دانشکده جغرافیای دانشگاه تهران
2 دانشجوی دکترای اقلیم شناسی، گروه جغرافیای طبیعی، دانشکده جغرافیای دانشگاه تهران
doi
10.22111/jneh.2022.42519.1905چکیده
هدف این پژوهش بررسی تغییرپذیری و روند تغییرات گسترهی شدتهای ترسالی- خشکسالی در مقیاسهای سالانه، فصلی و ماهانه در ایران است. برای این منظور، از شاخص ZSI ، آزمون روند من-کندال و دادههای بارش ماهانه بازکاویشده (ERA5) مرکز پیشبینی میانمدت اروپا (ECMWF) در بازه زمانی 2021-1979 استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که در گستره شدتهای ترسالی – خشکسالی سالانه کشور، سه دوره مشخص: دهه 80 با گسترههای تقریباً برابر ترسالی- خشکسالی، دهه 90 گسترههای ترسالی و دو دهه اول قرن 21 میلادی که در شروع آن در سال آبی 2000-1999 بیش از 97 درصد کشور (70 درصد مساحت خشکسالی بسیارشدید) تحت شرایط خشکسالی بوده، بیشتر گسترههای خشکسالی مشاهده میگردد. الگوی تغییرپذیری گسترههای شدت ترسالی- خشکسالی در فصل زمستان و بهار تقریباً مشابه سالانه بوده، اما در فصل پاییز متفاوت از الگوی سالانه، در اواخر دوره، افزایش گسترههای ترسالی بیشتر مشاهده میگردد. در این فصل در ماه نوامبر مساحت شدتهای مختلف خشکسالی بهویژه (متوسط و شدید) کاهشی و در مقابل مساحت شدتهای ترسالی افزایشی بوده است. اما در زمستان و بهار بهخصوص ماههای ژانویه و تا حدودی مارس روند گسترههای شدت ترسالی-خشکسالی برعکس بوده است. شدت شاخص نیز در برخی دورههای زمانی دارای روند بوده که افزایش شدت طبقات خشکسالی (افزایش شدت منفی شاخص) بارزتر است. در کل در هر سه مقیاس ماهانه، فصلی و سالانه، رخداد خشکسالیهای ضعیف و متوسط اما متوالی زیاد، درحالیکه ترسالیهای بسیارشدید و شدید با توالی کم، بیشتر بوده است. افزایش گسترههای خشکسالی شدید مشهودتر و شدت طبقات خشکسالی نیز کمی افزایش یافته است. افزایش شدت شاخص و گسترههای ترسالی در فصل پاییز شاید گویای تغییر رژیم بارشی و در مقابل افزایش گسترههای خشکسالی بهخصوص خشکسالیهای شدید در دو فصل اصلی بارشی ایران (زمستان و بهار) هشداری برای مدیریت منابع آب در دوره گرم سال باشد.