تبیین معیارهای کالبدی مؤثر در ارتقای تابآوری سکونتگاههای غیررسمی در برابر مخاطرات محیطی (مورد مطالعه: شهر همدان)
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری دانشگاه استانبول تکنیک
2 دانشیار گروه جغرافیا وبرنامه ریزی شهری، دانشگاه پیام نورتهران ،ایران
3 دانشیار گروه جغرافیا وبرنامه ریزی شهری، دانشگاه پیام نورتهران ،ایران
4 استادیار گروه جغرافیا وبرنامه ریزی شهری ، دانشگاه پیام نور تهران، ایران
doi
10.22111/jneh.2022.40625.1861چکیده
آسیبپذیری سکونتگاههای غیررسمی در برابر مخاطرات محیطی، توجه به تابآوری را ضروری میسازد. در واقع تابآوری بهدلیل پویا بودن واکنش جامعه در برابر مخاطرات، نوعی آیندهنگری است و یکی از راههای کاهش ریسک و آسیبپذیری در سکونتگاههای انسانی است. هدف اصلی از انجام این پژوهش، شناسایی فاکتورهای اثرگذار کالبدی بر ایجاد محلات تابآور در مناطق درگیر با اسکان غیررسمی شهر همدان در برابر مخاطرات محیطی است. شاخصهای پژوهش در پنج طیف شاخص کاربری، شاخص تراکم، شاخص دسترسی، شاخص ساختار کالبدی و شبکه معابر مورد ارزیابی قرار گرفت. روش این پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ ماهیت و روش، توصیفی- تحلیلی بوده و به منظور جمعآوری اطلاعات و دادهها از روش اسنادی و میدانی (پرسشنامه) استفاده شده است. سطح تابآوری سکونتگاههای غیررسمی شهر همدان از حد متوسط پایینتر است و عامل اول (مقاومت ساختمان) بیشترین نقش را در تبیین ارتقای تابآوری سکونتگاههای غیررسمی شهر همدان دارد. این عامل میتواند در مقابله و انطباق با تابآوری موفق عمل کند. از بین عوامل شناساییشده، عامل تراکم بر ارتقای تابآوری سکونتگاههای غیررسمی تأثیر ندارد و سایر عوامل تأثیر مستقیم و مثبت دارند.