دستور زبان فارسی از دیدگاه هندیان (با تکیه بر قصیده ی جوهرالتّرکیب)
نویسندگان
1 استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران
doi
10.22111/jsr.2011.407چکیده
چنانکه می دانیم گسترش زبان فارسی درشبه قاره ی هند از قرن پنجم شروع شد و در عصر صفوی به اوج خود رسید و شعرای فارسی زبان زیادی را در خود پروراند. از آنجا که زبان فارسی زبان مادری هندوها نبود لاجرم به تألیف کتب دستور زبان فارسی همت گماشتند. یکی از این کتابها، کتابیست بنام جوهرالترکیب نوشتة «منشی سیوارام» که در قرن سیزدهم هجری (1235 ﻫ. ق) در قالب قصیدهای هشتصد و سی بیتی سروده شده و دستور زبان فارسی را منظوم کرده است. در این مقاله به شرح وتوضیح و نقد آن خواهیم پرداخت. اهمیت این مقاله دراینست که نشان می دهد هندوها «دستور زبان فارسی» را چگونه می دیدهاند. همچنین نفوذ زبان عربی در دستور نویسی شبه قاره معلوم می گردد .
