مدل تحول نظام آموزش و توانمندسازی منابع انسانی در سازمانهای دولتی ایران و ارائه راهکارهای مناسب (مطالعه موردی: وزارت آموزش و پرورش)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت دولتی گرایش مدیریت منابع انسانی، دانشگاه علامه طباطبایی(ره)
2 استادیار، گروه پژوهشی، دانشگاه علامه طباطبایی (ره)، تهران، ایران.
doi
چکیده
هدف پژوهش، مسأله پژوهی نظام آموزش و توانمندسازی منابع انسانی در سازمانهای دولتی ایران، به طور خاص مطالعه ی موردی درباره وزارت آموزش و پرورش و ارائه راهکارهای مناسب برای این وزارتخانه است. روش پژوهش از نوع آمیخته (کیفی-کمی) است. در مرحله کیفی از روش تحلیل مضمون برای شناسایی مؤلفهها و در مرحله کمی از تکنیکهای تصمیمگیری چندمعیاره (تاپسیس) و مدلسازی ساختاری تفسیری (ISM) برای اولویتبندی و سطحبندی مؤلفهها استفاده شد. در مجموع ۲۳۱ مقاله بین سالهای ۲۰۰۱ تا ۲۰2۴ از پایگاههای معتبر (مانند اسکوپوس، وبآوساینس، اشپرینگر و ...) شناسایی شدند. پس از غربالگری اولیه بر اساس معیارهای مشخص (ارتباط با موضوع، کیفیت علمی و دسترسی به متن کامل)، تعداد نهایی مقالات وارد تحلیل شدند. همچنین در بخش مصاحبه، ۲۰ مدیر ارشد آموزش و پرورش (۱۲ زن و ۸ مرد) با دامنه سنی ۳۸ تا ۶۰ سال بهصورت هدفمند انتخاب شدند. یافتهها از تحلیل مصاحبههای نیمهساختاریافته با ۲۰ مدیر آموزش و پرورش و مرور نظاممند ۲۳۱ مقاله استخراج شدند. ابتدا مضامین کلیدی شناسایی شد و سپس با استفاده از روشهای کمی، مؤلفهها اولویتبندی و سطحبندی گردید. مطابق یافتههای این مطالعه، مؤلفههای کلیدی شامل ایجاد تحول در دورههای آموزشی، بهروز بودن دورههای آموزشی، تناسب دورههای آموزشی با سطوح سازمانی، آزادی عمل و تفویض اختیار، زمانسنجی آموزشهای ضمن خدمت، ایجاد انگیزه در کارکنان، تمرکز بر کارگروهی و ارزشهای اسلامی شناسایی شدند. پیشنهاد میشود دورههای آموزشی با توجه به این مؤلفهها بازطراحی شوند.
