مکانیابی مخازن اضطراری تأمین آب شرب در شرایط پس از وقوع زلزله، مطالعهی موردی: کلانشهر شیراز
نویسندگان
1 استادیار گروه سنجش از دور و GIS، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران
2 کارشناسی ارشد علوم و مهندسی آب گرایش آبیاری و زهکشی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد شیراز، شیراز، ایران
3 استادیار، گروه شهرسازی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران
4 دانشجوی کارشناسی ارشد طراحی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهران، ایران
doi
10.22111/jneh.2022.37402.1762چکیده
باتوجه به خسارتهای ناشی از زلزله برای شبکه آبرسانی شهری، یکی از مهمترین مسائلی که پس از وقوع زلزله موردتوجه سازمانهای مسئول قرار میگیرد تأمین آب موردنیاز شهروندان یک شهر است. متأسفانه در بسیاری از شهرهای ایران به مدیریت بحران، بهویژه در رابطه با تأمین آب شرب پس از وقوع رخدادهای مختلف توجهی نشده که کلانشهر شیراز نیز از این حیث درخور توجه است. باتوجه به اهمیت بسیار زیاد این موضوع، سعی شده در این پژوهش فضاهای مناسب برای جانمایی مخازن اضطراری تأمین آب شرب در کلانشهر شیراز بر اساس معیارهای فضاهای باز عمومی (زیرمعیارهای نزدیکی به پارکها و فضاهای سبز عمومی، نزدیکی به فضای سبز معابر و نزدیکی به ورزشگاههای روباز) تراکم جمعیتی (حداقل فاصله به بلوکهای جمعیتی پرتراکم)، مراکز با اهمیت خدمات شهری (بیمارستانها، مراکز درمانی و مراکز هلالاحمر)، سطح دسترسی (دسترسی به شریانهای درجه 1، درجه 2 و معابر محلی) و مراکز با خطر بالا در برابر زلزله (بافتهای فرسوده، مناطق واقع در شیب، مناطق نزدیک به گسل و نقاط تاریخی رخداد زمینلرزه) براساس روش تحلیل سلسلهمراتبی (AHP) و سیستم پشتیبان تصمیم GIS (استفاده از توابع تبدیل پلیگون به نقطه، وکتور به رستر، فاصله اقلیدسی، طبقهبندی مجدد و همچنین توابع زیرمجموعهی اسکالر)، مورد ارزیابی قرار گیرند. نتایج این پژوهش، موقعیتهای مکانی با امتیازهای 7، 8 و 9 را که بیشتر در بافتهای فرسوده، مناطق با تراکم جمعیتی بالا و شریانیهای درجه 2 بینشهری کلانشهر شیراز قرار داشت، بهعنوان گزینههای برتر جهت جانمایی مخازن اضطراری تأمین اضطراری آب شرب شهری پیشنهاد مینماید.